Mater, seljačku!


Sjedim ja tako kao, ne baš mater seljačka, ali eto psujem istu nekom koga uopšte ne poznajem.

I tako, jedna po jedna, napravih ja I. Svjetski rat u glavi. Čitam neki tekst i čitam komentare na odobreni tekst, helem, nebitno je više i koji tekst i koji portal. Ali eto… Naljuti se čovjek! Naljuti ga isti taj „seljak“, koji je sam sebe „ seljakom“ nazvao u tekstu. I tako, svađamo se samoproklamovani seljak i ja. Naučio seljak školu, reda on znake interpunkcije, maše mi pred nosom, upljuvao se on, aman, on misli, on zna. Kolači oči, isto da pati od opstipacije, pjena mu ide na usta od nanesene nepravde.

Valjda to, što se moderno kaže hejtovanje, seže od vremena mog kurajbera, tamo hiljaduipetstoineke. Mohačka bitka, kao da gledam, i taj moj kurajber ( djed mog čukundjeda ili kako god je objašnjenje njemu), sav važan, nagizdan, žute puti kao Mongol, na rasnome konju, sa porodičnom zastavom i kmetom – kurajberom ovog samoproklamovanog „seljaka“ što me je nanervirao, bore se rame uz rame. Ovaj moj glupak – za narod i imetak, ovaj kmet za imetak mog čukundede,paradede, kurajbera.

Ako uzmemo u matematiku da ta mržnja seže korjene od Mohačke bitke, bolje da me nema, jer ne mogu uopšte da sagledam količinu mržnje koja se od tog vremena multiplicirala. Kvisko, Dino Merlin – 1 to 100 multiplied by you… Ode to u neki algoritam, ne mogu ni da skontam. Matematika i nije ono što me brine.

Brine me količina mržnje koju jedna osoba može da nosi u sebi. Količina toga što je u stanju da prospe kroz elektronsku poruku, brzinom kojom se ta mržnja s jedne elektronske poruke na čovjeka širi, puta broj pregleda. I tako. Svađam se ja s njim, obrazi mi se zacrvenili.

Ne svađam se zarad sebe i svoje porodice, nego zarad opšteg dobra. Ostali šute, boje se. Strahuju da im se ne otkriju identiteti, da im se djeca ne ucjene, da im se žene ne siluju. Ja se svađam zarad opšteg dobra! Svašta… Ko to još radi. Mislim da su nas lagali da su se tako ljudi zalagali jedan za drugog u Titino doba. Pa i ja stala kao Marija Bursać sa sitnim pismom upletenim u pletenice, bacivši se pod tenk.

I na kraju, nisam pobjedila, niti sam se borila za pobjedu. Pobjedio je samoproklamovani seljak iz njegove Nezavisne Republike, a ja sam izginula kao Marija, bacivši se pod tenk svojih ideala. Braneći ljude i domovinu!

Smrt fašizmu, mater ti seljačku!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s